44

[4hc]

chciałbym obudzić się
z tego chorego snu
ale jesteś tu ze mną
więc przywykam

życie to niewiele
ponad straty czasu
poszukiwania jakiegoś
sensu

kurz we włosach
proch na twarzy
białka oczu i popiół
wirujemy

taniec zmarszczek
uśmiech obsypuje proch
płatki z kwiatów i liście
malowane na piasku

bezludna latarnia w centrum miasta
coś musiało się stać
bo zawsze, prędzej czy później
pojawia się jakaś ćma

morowe powietrze, morowe panny
morowe chłopaki, a na tygrysy mieli visy
a Rudy miał pecha ten jeden raz

[eka]

Życie to niewiele ponad straty czasu?

Chyba wojna jest obok peela, do której przywyka. Wszyscy powoli przywykamy, niestety.

44 - no to akurat najpierw mi biegnie W.I. Adama, a później Powstanie.

Latarnia w środku miasta i ćma... to najbardziej liryczne, w sensie poezjowania.

[4hc]

Ale życie to niewiele ponad straty czasu. Pozdrawiam

[eka]

Hm. Czasu jako nieludzkiego bytu?

[4hc]

Czas ogólnie nie jest ludzkim bytem z tego co wiem

[eka]

Prawda, ale miałam w poprzednim wpisie wahanie co do natury tej obserwacji.
Strata dla świadomego siebie czasu, czy dla człowieka?

[4hc]

Prawda, ale miałam w poprzednim wpisie wahanie co do natury tej obserwacji.
Strata dla świadomego siebie czasu, czy dla człowieka?

Tracić czas, albo stracić kogoś. Strata. Straceniec. Itd.

Nie, to nie jest do tłumaczenia, z tym się zostaje i...
Pozdrawiam

[eka]

straty czasu
poszukiwania jakiegoś
sensu

Smutno z tym zostać, bo nihilizm wręcz.

[4hc]

straty czasu
poszukiwania jakiegoś
sensu

Smutno z tym zostać, bo nihilizm wręcz.

Smutek jest bliski zadumie, może warto się zadumać i żyć dalej po swojemu tak po prostu