A gdyby napisał o mnie kolega

[Agnieszka R.]

Agnieszka wchodząc do pokoju brata
traci zasięg
gubi się tonie w mętnej wodzie
widzi inne ryby je też pochłonął ocean


szczególnie wieczorami zagubiona odkrywa
że bodźce uderzają zwielokrotnioną siłą
każdy szczegół urasta do olbrzymiej bezdennej przepaści

ratując się nakręca niczym katarynka wypluwa wodę z milionem słów

inni krzyczą

a ja mówię do niej
gdy już odpłyniesz z pokoju brata:
Agnieszko
za dziesięć minut dwudziesta
za dziesięć minut przyjmiesz leki

oddychaj Agnieszko już dobrze
głęboko oddychaj

[tabakiera]

Boję się interpretować, wejść z butami w prywatność.

Powiem tyle: poruszający tekst.

[Agnieszka R.]

Tabakierko. Bardzo Ci dziękuję:)

[Marcin Sztelak]

Bardzo osobisty wiersz, bardzo dobry

[Gloinnen]

Ten wiersz jest rzeczywiście dobry, w porównaniu z poprzednimi Twoimi, które ostatnio przeczytałam.
Przede wszystkim dlatego,że jest w nim emocja, ale nie podana na tacy, tylko ukryta w cieniu.
Słowa nie wybiegają przed szereg, trudna tajemnica peelki pozwala się samodzielnie odkrywać.

Na plus - spójna metaforyka skoncentrowana wokół obrazu wody (ryby, ocean, wypluwanie wody, odpływanie z pokoju, oddychanie jakby po podtopieniu się w czymś, co przytłacza) nienachalnie prowadzi przez tekst.

Pozdrawiam,
Glo.

[Agnieszka R.]

Marcin, Gloinnen Mocno dziękuję