Marginalia

[Marcin Sztelak]

Opowiadania pisane w trwałej malignie,
obficie zroszone potem, powodują trwały
wytrzeszcz oczu przypadkowego czytelnika
– oto jest śmiała teza, szyta na miarę epoki.

Matematyczny wzór jutra zajmuje wszystkie
tablice w opuszczonej podstawówce,
a życie i tak stawia do kąta wpisując uwagę
do dziennika.

Na każdej jeszcze dostępnej stronie.
Palimpsestów nie uznajemy,
nawet w stanie mocno wskazującym
na ostre zatrucie, a jakże – śmiertelne.

Na szczęście wszystko to tylko na marginesie,
a nawet poza nim. Daleko, daleko.

[lczerwosz]

czy jak coś zapisane jest atramentem sympatycznym, to tego nie ma? Wyparte daleko, daleko?
Wzór jutra nie jest potrzebny, aby je przeżyć. W stanie wskazującym i tak się wszystko pokićka i będzie tylko gorzej.

Opowiadania pisane w trwałej malignie,
obficie zroszone potem, powodują trwały

dwa razy trwały.

[eka]

Clou w owym codex rescriptus. Wszystko z przeszłości.
Daleko nam do matematycznego wzoru jutra.