***

[Agnieszka R.]

dziękuję że pozwoliłeś pisać
wtedy wylewałam czerń
i weszło we mnie więcej światła

to prawda zakochałam się w tobie
ale przyznaj też zawiniłeś
mogłeś mnie nie wkręcać jak śrubę
już zapomniałeś że ostatnią wiertarkę
zabrała ci żona tuż przed rozwodem
nie ma jak stary sprawdzony sprzęt

ja nie rozumiem jak mogłeś
dać się tak oskubać
ale żeby wiertarkę zgarnąć
cóż za chciwość co za impertynencja
nie wiedziałeś że te współczesne sprzęty to popelina

teraz milczysz
choć pociesza fakt
że milczenie jest złotem
ale żeby ani słowa
ani jednej ukochanej kropki

ostatecznie miło być
tak obdarowywaną przez faceta
a na odległość kilkuset kilometrową
to dopiero jest fenomen

[eka]

Śruby łączą, potrzebne są. Funkcji li tylko wyłącznie ozdobnej nie pełnią. Taka myśl się pojawiła. Hm. Zbyt mocno dopada mnie emocja wchodzenia butami w prywatność bohaterów. Niechciane podglądactwo.

[Marcin Sztelak]

A jednak są śruby tylko i wyłącznie ozdobne, tak na marginesie. Dobry wiersz.

[Agnieszka R.]

Eko Marcinie dzieki Wam serdeczne. Ten wiersz mial być do kolejnej książki ale nie będzie bo odpowiedziałam sobie na jedno pytanie jak będę się czuć gdy dajmy na to za dziesięć lat będę czytać ten tekst? Spłonę ze wstydu.
Tak że tak.

[eka]

Wstydzić to się trzeba wyrządzanych krzywd. A samo pisanie wersów to tylko/aż wystawianie swojego -ja- czytelnikom. Mogą porównywać się z podmiotem lirycznym. I najczęściej nie jest to terapia, wręcz przeciwnie.
Pisząc, można być ozdobną śrubą, ale nie o to chodzi.

[Agnieszka R.]

Eko:) dziękuję za ciepłe słowa:)