Król znów jest nagi

[Marcin Sztelak]

Cholerny ekshibicjonista – zrzędzi
pani Stefa, od lat czterdziestu
z tą samą flegmą obsługująca
lokalnych klientów.

Przewinęło się ich więcej niż drzew
i krzaków na podwórku. Wszystkie
pamięta, kiedyś nadawała im imiona,
do czasu gdy poczęły umierać. Bez skargi.

Nawet jest wdzięczna za ciężkie życie
i dłonie pokryte niebieską siateczką.
Od czasu do czasu segreguje zdjęcia,
w ciszy zapadającej coraz głośniej.

Co rano drepcze, nie wierząc w wieczór,
nadzieja porzuciła ją już dawno
jak każda wyrodna matka.

Wybija szósta, czas otwierać,
przed drzwiami kolejka spragnionych
chleba, jaki by nie był.

Na pogrzebie było niewielu, większość
czekała przed zamkniętym sklepem.
Nagi król płakał i tańczył ostatniego
walca na wietrze.

[Alek Osiński]

No, są rzeczy, które potrafi zobaczyć tylko pani Stefa
i w ostatecznym rozrachunku pewnie potrafi to docenić
tylko król. Przy "nadzieja" ogonek Ci się chyba przyplątał.

Dobry wiersz.

https://www.youtube.com/watch?v=ytdjYjM-cLg

[eka]

Poza faktem, że kapitalnie scharakteryzowałeś bohaterkę wiersza, szacun, wiersz przyciąga znów nagim królem.
Kim on? Cholernym ekshibicjonistą? takim mentalnym jest zawsze poeta : ) Mógł stawać w tej kolejce.
A może to ostatnie, już bezlistne drzewo, które p. Stefa nazwała - królem?

Ludzie stoją w kolejce jak drzewa i krzaki na swoim podwórku.
Drzewa umierają stojąc. Ludzie czasami też.

Bardzo dobry wiersz.