Niepowstrzymany wiersz

[Toyer]

Mam tak silną pokusę pisania
że nie mogę się jej oprzeć
więc sklejam słowo po słowie
czy tego chcę czy nie chcę

nieważne czy ma to sens
póki piszę żyję
niech powstaje wiersz
który wejdzie w duszę

pomyślisz że jestem głupcem
lub nie daj Boże grafomanem
lecz mnie to nie wzruszy
wypluję to z wiecznej duszy

dusza wypluwa myśli
coraz częściej
chyba się dusi
gdzie jej miejsce

miejsce jest we mnie
ja jestem miejscem
więc od siebie piszę
moją własną poezję

potrzeba jest tak wielka
że nigdy mógłbym nie skończyć
niepowstrzymanego wiersza
muszę go pisać i w nim żyć

teraz z wielkim żalem puenta
póki żyję piszę póki piszę żyć będę
zawsze o tym pamiętaj
czytając moje wiersze

[eka]

póki żyję piszę póki piszę żyć będę
zawsze o tym pamiętaj
czytając moje wiersze

A czemu z żalem?
Żal Ci czytelnika? : )

Żyć w swoim wierszu/dramacie/epice... to marzenie o nieśmiertelności.
I git!

co raz częściej

*coraz

[Toyer]

Żal wynika z tego że trzeba było wiersz skończyć zamiast pisać go dalej

Poprawiłem błąd dziękuję

[eka]

Żal wynika z tego że trzeba było wiersz skończyć zamiast pisać go dalej

A dlaczego skończyć?

[Toyer]

W sensie napisać puentę co za tym idzie skończyć wiersz