Szwaczka Milleta

[biegnąca po fali]

skupienie
wyraźniejsze nawet od bieli kołnierzyka

i ten wymuszony bezruch
gdy akurat prowadzisz igłę
zgrabnymi ruchami wprawionych rąk

cerujesz
by napełnić brzuch
głód dotkliwszy jest
od braku zbytków

niepotrzebne ci one
tylko praca
spokój i chleb
biednemu wystarczy
miejsce by złożyć głowę

monotonia
ruchów i dni

światło pada ci na ręce
nie ma go w oczach

czerwony sznurek
na którym wiszą nożyczki
jest jak wykrzyknik
w tej pozornej ciszy
tonowanej doborem barw

śledzisz drogę
którą pokonując
nitka łata twój trud
jakby dziury nie było

jakby malarz podłożył dobrą sztukę
i tylko zmęczenie
wydaje się być prawdziwe

[Alek Osiński]

Ładna, uważna, ekfraza. W istocie ten obraz wydaje mi się być pochwałą powszedniości
podkreśleniem wagi detalu i upartej determinacji. Szwaczka wydaje się tutaj
mniej ważna niż rytuał jakiemu się poświęca. Pozdrawiam

[eka]

W całości... za Alkiem : )
Dobry wiersz.