Odbarwienia strukturalne

[Marcin Sztelak]

Ludzie zachodzą wraz z księżycami,
nagminnie. Poza horyzontem zbierają
porzucone lotki że skrzydeł upadłych.

Próbują wzbić się ponad tęczę,
jednak jej szarość gęstniejąc
na papkę zamyka przestrzeń.

Pomiędzy wymiarami do entej potęgi.
Granice splecione z cienkich włosów
zagubionych lalek są nieprzepuszczalne.

Nawet dla światła, wszystkie przeczekane
pełnie i wytęsknione nowie tracą znaczenie,
jest tylko bezgraniczną ciemność.

Gdzieniegdzie poprzetykana zmianami
barw, ledwie widocznymi przez szkiełka.
Przydymione w blasku, czasami świec,
najczęściej ogarków.

[Agnieszka R.]

Hej lubię Twoje wiersze. Ten najmniej mi ostatnio przypadł. Te lalki ni przypiął ni przyłatał. Tak dla mnie wskoczyły raptem niespodziewanie. Chyba równie dobrze tekst przeszedłby bez nich. A dlaczego poza horyzontem zbierają? Nie wiem Dlaczego poza horyzontem ma duże znaczenie w tym tekście...? I co tu robią lalki? Pojęcia nie mam.
Czy to miejsce ma tak duże znaczenie? Ten horyzont mym zdaniem zawęża odbiór. To pewnie wina mojego czytelniczego odbioru. Który nie jest przychylny wierszowi.

[Alek Osiński]

Diabłu ogarek a panu Bogu świecę - zapalić, a wtedy dobrze widać te wszystkie ukryte struktury
zabite dechami, a najczęściej zapchane watą. Jak dla mnie git. Pozdrawiam

[eka]

Ludzie zachodzą wraz z księżycami,
nagminnie. Poza horyzontem zbierają
porzucone lotki że skrzydeł upadłych.

Mistrzostwo!
Ludzie zachodzą jak księżyce, lotki to oczywiste - porzucone, skrzydła upadłe

Próbują wzbić się ponad tęczę,
jednak jej szarość gęstniejąc
na papkę zamyka przestrzeń.

Tęcza szara, gęsta, papkowata, zamykająca.


Pomiędzy wymiarami do entej potęgi.
Granice splecione z cienkich włosów
zagubionych lalek są nieprzepuszczalne.

Na szczęście wymiary miedzyprzestrzeni są monstrualnie, ale już granice dla naiwności bardzo konkretne, nie do przekroczenia dla mądrego.

Nawet dla światła, wszystkie przeczekane
pełnie i wytęsknione nowie tracą znaczenie,
jest tylko bezgraniczną ciemność.

Co potwierdza oczywiście bezgraniczna ciemność, negująca omamy świetlne.

Gdzieniegdzie poprzetykana zmianami
barw, ledwie widocznymi przez szkiełka.
Przydymione w blasku, czasami świec,
najczęściej ogarków.

Coś tam jakby czasami przebija się, ale bez przesady, to tylko strukturalne odbarwienie ciemności, aby harakiri nie było zbyt popularne.

Jesteś podmiocie liryczny niebywale konsekwentny w strukturze!
Sorry za kolor!