zbieram

[Mchuszmer]

po samotnych oficynach wysuszone słowa
karmię dotrzymuję towarzystwa
czasem wyniosę na słońce
w koszyku ust

(i chodzę jak jakiś klaun
z popękaną farbą na twarzy)

ostatnio taki odklejony starzyk
tragicznie wypadł
pod nogi sfokusowanego tłumu
dedykującego mu wielkie oczy

schyliłem się szybko
podnoszę a jemu pęka łupina

znów mi się coś takie dziwne
wykrzewiło

[eka]

Hm. Strach - starzyk ma wielkie oczy? No ale skąd ta łupina? Czacha?
Chyba się jeszcze nie rozbudziłam na dobre, skoncentrowania brak : )

A wiersz zmusza myśli do gonitwy. Do powrotu w przeszłość, której nie porzucajmy.

[Mchuszmer]

Starzyk to takie przykurzone gwarowe określenie dziadka;)
O, to... czerpmy

[eka]

Wiem, pomyślałam o starym, a nie o nowym strachu podmiotu : )

[Alek Osiński]

Taki troskliwy i dyskretny ogrodnik to prawdziwy skarb.
Tutaj wprawdzie zajmuje się słowami, no ale przez to i "krzewi". Co? Wiadomo.
Metafora "koszyk słów" nie bardzo mi się podoba. Wydaje mi się
że wystarczy sam koszyk. Pozdrawiam.

[Mchuszmer]

Ewa, aa, ok:)

Alku, ziękować:) Koszyk słów - tam jest koszyk ust, niemniej też się zastanowię, bo może niekonieczny wobec dalszych metafor, ale wtedy raczej już cały wers bym usunął.