Idiosynkrazje

[Marcin Sztelak]

Składam się z kropek
połączonych niepewną ręką
rozkapryszonego dziecka.

Wciąż wrzeszczy:
Cisza dzwoni o popękane szybki
starych zegarów.

Może dlatego wymazuję
wszystkie punkty oznaczoności,
za pomocą starej gumki.
Znalezionej pomiędzy pożółkłymi
kośćmi przodków.

Zresztą pewnie to tylko karty
nigdy niepoczętych testamentów
i nienapisanych aktów urodzenia.

Składam się z coraz liczniejszych
dziur i pustostanów.
Dziecko milczy, cisza także.