Wróżba na wczoraj

[Marcin Sztelak]

Znieruchomiałem,
w niezbyt głębokiej wodzie,
po kolana.

Może dlatego, że nigdy nie uklękłem,
ani nie przyłożyłem ręki
do zbierania chrustu.

Zmurszały krzyż złowieszczo
zaskrzypiał, nad głową
zakołowały czarne punkty
aniołów.

Deszcz
ostrych piór poranił skórę,
pierwsza krew, stygmatyzacja
na rzeź.

Wystrzelił płomień,
stosu już nie widziałem,
ukołysany do snu mamrotaniem
z gęstwiny zmierzwionych
bród proroków.

Wróżba na jutro
pozostała niezapisana.

[Alek Osiński]

Mroczna, mistyczna wizja. Zresztą czy warto wiedzieć co przyszłość wróży?

[eka]

Zagadkowo tu, wróżba na wczoraj? Zmieniamy przeszłość we wspomnieniach, to naturalny proces.
Wróżby mają to do siebie, że zazwyczaj się nie spełniają.
O czym są obrazy w tym wierszu? O odrzuconej wierze i karze? O krytyce twórczości? O prorokach i ich usypiających grozę proroctwach?
Hm.
W sumie dobrze, że nie ma zapisanej wróżby na jutro.