Okruch

[Leon Gutner]

Niejasny okruch siebie
tak szybko w czas ucieka
i dokąd po co nie wiesz
nie czekasz nikt nie czeka

to dziwne coś jak zawsze
ukryje sens wśród ludzi
nie ujrzy ten kto patrzy
nie znajdzie kto zagubił

spróbujesz to zapisać
zupełnie tak jak nigdy
lecz przecież tylko cisza
nie powie nic nie skrzywdzi

to niby takie głupie
gdy nie masz nic a jesteś
nie myślisz o tym dłużej
jest pełno innych nieszczęść

i ponoć życie cudem
to teraz to na zawsze
a wszędzie cierpią ludzie
aż ściska kiedy patrzysz

nie jesteś nic nie mówisz
i nie masz żadnych wcieleń
czas czasem myśl wybudzi
ty ja on ona

berek

[eka]

Biegniemy za niejasnym okruchem siebie, szczególnie pisząc wiersze. No i czas nie zabierze, dlatego jest sens w wiwisekcji, prawda?
Kto go załapie, ten okruch? Uważny czytelnik
Życzę ich jak najwięcej. Okruchów i berkowiczów.
Pozdrawiam, Leo.

[Leon Gutner]

Dziękuję Eko

Z ukłonami L.G.