Smutne to wszystko

[Toyer]

Tam gdzie smutek to codzienność
łzy jak ćmy wpadają w sidła oczu
tam gdzie skończyła się miłość
nie ma na życie humoru

złość jak pies szczeka
by potem skomleć
czas wlecze się jak ślimak
nie chcę z sobą istnieć

niech się skończy
dzień bez dnia
a noc bez nocy
wieczne żegnaj

nie witam nie żegnam
jestem w środku
bezszelestnie umieram
pełen krzyku

życie kaszle poci się
przychodzi co rano w połowie
zarażając nadzieję
wypraną w brudnym słowie

chce odejść tam gdzie nie ma mnie
gdzie letni jest deszcz
a prawdziwy ja ma wiarę
że to co złe minie

odejdź ja przyjdź ja
chcę istnieć
pozbyć się obecnego istnienia
siebie mieć

trudno jest być martwym
ratunku pomocy
za życia pochowanym
w życiu pogubiony

smutne to wszystko
nie chcę być mną

[eka]

Patrząc na pointę, pomyślałam o tym, jak często wielu, wielu z nas, ma podobne oczekiwanie.
W sumie to lepsze, Toyer, od buców zadowolonych z siebie na maksa. To śmieszne cieniasy własnego ego.
Pozdrawiam serdecznie.