nie pytam komu

[zimny grog]

jeżeli usłyszysz że bije dzwon
nie zaciągaj żaluzji w oknie swojego życia
jeszcze nie całkiem zwiędły przyszłe popołudnia
jeszcze nie całkiem
twoje drogi pobłądziły w rozpadlinach niemocy

komu bije dzwon
niekoniecznie tobie tylko pielgrzymom na plac pigal
lub podstarzałym ikarom w połowie lotu ku słońcu
ale może być i tak że nasionom jutr
z których wschodzą na kosmogonicznym ugorze

nie pytam komu bije dzwon
na wszelki wypadek poproszę zielonooką dziewczynę
z minionej młodości
o jedno zalotne spojrzenie jeden uśmiech z adresem
jak kiedyś przy rwaniu amarantowych czereśni

[Krokus]

Dobry wiersz

[eka]

Ano dobry, Grogu.

A ten Dzwon zawsze gdzieś/czemuś/komuś bije, każdej przyszłości i w niej nam też.
Nieśmiertelność to skomplikowana kwestia...

[zimny grog]

Krokus
eka

dziękuję za słowo przychylne :

[Toyer]

Słyszę dzwony kościelne codziennie - mieszkam blisko kościoła - zielonooką dziewczynę straciłem - widocznie nie była pisana - ale wierzę że jeszcze dzwon metaforyczny zabije dla mnie