czas z tuszem marzeń

[Toyer]

czasem ktoś o niego zapyta –
tak słodko,
nieświadomie

ile jeszcze dni,
a może chwil,
pochłonie
głodne życia ciało?

gdybyśmy wiedzieli, kiedy przyjdzie,
każde wyjście
byłoby zupełnie inne

mówią, że kiedyś się skończy
a my?
czy skończymy się jak papier w drukarce –
z pełnym tuszem marzeń?

może ten tusz to nie marzenie,
ale dowód,
że próbowałem

choć strony w połowie puste,
papieru coraz mniej
odręcznie piszę
złamanym piórem

a może
ono pisze mnie?

[eka]

Hm... fajny problem: piszemy czy nas pisze czas?
Druga opcja wręcz idealna, zwalnia z przewin, braku odpowiedzialności, sprawia, że stajemy się marionetką. Dlatego pewnie nie możemy wiedzieć:)

Świat bez nierozwiązywalnych pytań byłby nudny jak flaki z olejem.
Fajny wiersz! Grunt to nie tuszować prawdy, bo ona spod pobożnych kłamstw i półprawd zawsze wyjdzie... i ośmieszy.

[Toyer]

Istnieje teoria że życie jest zaplanowane - i że dusza przed narodzinami wybiera jako kto ma się urodzić - znając przy tym całe życie - a chodzi w tym wszystko o to by dusza mogła doświadczyć tego czego bez fizyczności nie może

[eka]

Teoria?
Ejże... pogląd, mniemanie, wizja.

[Toyer]

Może i wizja - ale jakiś sens ma

[eka]

Kuszący w dodatku, nie? Daje sprawczość przed poczęciem.
Życzyłbyś sobie takich doświadczeń?

Myślę, że owo przedfizyczne istnienie może chcieć tu zaistnieć, ale wybrać sobie życie kończące się w obozie koncentracyjnym? To możliwe?

[Toyer]

Z perspektywy duszy pozacielesnej wszystko może wygadać inaczej - życie to chwila a nawet nie bo takie dusze istnieją raczej poza czasem - moja dusza jest chora że moje życie wybrała - ale chora zarówno przed narodzeniem jak i po - wiele razy zadawałem sobie pytanie dlaczego