przełamywanie cienia (impresja V)

[Lucile]

Irysy (impresja V).jpg

półcieniami co niewybrzmiałe
zamknięte ciepło maluję pamięć
żłobi tunel wciąga
i kusi gdy chłodne kładziesz tony
jasnego błękitu jakbyś chciał uwagę
odwrócić od temperatury


a te irysy blade
zmęczone od łzawych liści
daruj sobie
i tak wykrzyczę rozsieję
wspomnienia ukorzenią się
choć zaprzeczasz

zimna biel nie rzuci
cienia

[laura123]

Jakby tak głębiej wejść... nie patrzeć na obraz, kolory, tylko tutaj, w słowach, doszukiwać się odpowiedzi. Na początku może zacznę od niewybrzmiałego, zamkniętego ciepła... co to znaczy? Czy strach przed otworzeniem się, pokazaniem ciepła, empatii, tym bardziej że dalej mamy pamięć o tunelu, który wciąga znajomym zimnem... stąd potrzeba asekuracji.
Pociesza ciąg dalszy, w którym peelka chce wykrzyczeć o wszystkim, co zmęczone łzami i czemu nie da się już zaprzeczyć. Chodzi o oczyszczenie, po nim można iść dalej... czy więc chodzi o postawienie na siebie, wybranie siebie, swoich pragnień, być może kiedyś wypartych albo zwyczajnie zapomnianych.

Możliwe, że poszłam w maliny, ale tak sobie czytam.

Ciekawy wiersz. Zatrzymuje, zmusza do refleksji...
Pozdrawiam

[Strood]

i rysy mgławicy w tym są

[eka]

A tak?
niewybrzmiałe zamknięte ciepło
maluję półcieniami
pamięć żłobi tunel

albo

półcieniami maluję niewybrzmiałe
zamknięte ciepło

_______
I ciepłe i zimne kolory utopi w swoim wnętrzu biel (czerń również).
Ładnie, lirycznie ( i nie tylko - piękne te irysy) zobrazowana walka.