na pamięć

[laura123]

czasami jeszcze boli pamięć. na słowo.
a przecież za zamkniętymi drzwiami pustka.
można policzyć kroki albo wyciągniętą dłoń. od zwierzeń
do nagłych śmierci.
więc odchodzimy znajomym szlakiem. na raz, dwa, trzy.
więcej nie przyjmie biała kartka.

na szczęście potrafimy malować uśmiechy. w sobie.
mieszczą się w ramach.

[Krokus]

Refleksyjny tekst w sam raz na listopad.

[Strood]

Nasze uśmiechy w sobie mieszczą się w ramach.
Rama to tylko rama, czasem to powściągliwość, czasem tylko okienna. Ograniczenie dla ciała - oprócz tej jego cząstki, która zdamiem mojej koleżanki, dodaje posmaku naszemu istnieniu.

[eka]

czasami jeszcze boli pamięć. na słowo.
a przecież za zamkniętymi drzwiami pustka.
można policzyć kroki albo wyciągniętą dłoń. od zwierzeń
do nagłych śmierci.
więc odchodzimy znajomym szlakiem. na raz, dwa, trzy.
więcej nie przyjmie biała kartka.

na szczęście potrafimy malować uśmiechy. w sobie.
mieszczą się w ramach.

Cenna umiejętność w poincie. Ograniczona ramami, bo w sobie, bo uśmiech już nie spaja się z cudzym, ale w sumie bezpieczniejszy. Nie wygeneruje złej pamięci.
________________

można policzyć kroki albo wyciągniętą dłoń

Tak ma być?

Rytm rwany przez niemal dominujące równoważniki zdań.
Dobry wiersz!