ozime

[datura]

odchylam łupinę
kruszy się jak śnieg
pod saniami

pachnie ziemią
skutą lodem
czekaniem

rozbijam grudę na języku-

zalewa mnie noc
gęsta od śpiewu
ludzi i zwierząt

(światło lamp tonie w oczach chłopca
odbija się we mnie)

odchylam łupinę
obdzielam nią sarny

(kruk przeszył rdzawe niebo
wszystko wraca do siebie)

ziemia rozbita rozgniewana
zabiera co swoje

(chłopcze, czy nikt cię nie nauczył życia)

wkładasz trud
wyciągasz kości

[eka]

Pewnie nietrafny będzie odczyt, idę tu intuicją.
Najogólniej: jare to życie.
Ozime to śmierć.
Podmiot próbuje zamrożone ziarno poczuć, zobaczyć, nakarmić nim siebie i to, co trwa na powierzchni.
I dostrzega w relacji "ozimych i jarych" korzystny związek. Chociaż zawsze ktoś traci.
Trudny wiersz dla mnie.
I piękny.