Koniec jest początkiem, Uroboros, czyli niekończący się wiersz

[eka]

na stole amaretto lśni zapachem
oczy podkreślone czarną kreską
szukają rys na białych ścianach
ciemność za drzwiami
woła

[eka]

wołaczu! proszę:
nie uciekaj z naszego języka!
bez ciebie już tylko samotność
nas gorzko dotyka.
co z tego, że wszystko nazwiemy oraz opiszemy,
jeśli do podmiotów reszty deklinacji, po mieniu,
nigdy się nie odezwiemy?!

ziemio, bracie, siostro, rudy kocie,
cudzie mój w kosmosie, teraz ty,
czarny psie,
niezastana rzeko,
samotna stokrotko,
upierdliwy gzie,
przemyślany sensie i trudny bezsensie,
podajcie mi rękę albo myśl, lub kształt,
do kontaktu chęci,
niech relacji będzie wciąż więcej

i więcej!

[Jana]

I więcej nie pasujesz już
do
wyindywidualizowanej z codziennego tłumu
przesłodzonej muminkowatości,
przeglądając się w lustrze dnia.

Nie pasujesz już
do
bladolicej niepowtarzalności
rozintelektualizowanej
polnymi kwiatami i perłą Vermera.

puder w kremie nadąża zakryć
pełznący cień zamyślenia.

[eka]

pełznący cień:
zamyślenia w szarościach
cichnące pytania
milczące zwroty

pogoda na zgodę

[eka]

pogoda na zgodę wojuje jak trujec
posępnie podstępnie
podkłada pod

spód

[eka]

spód spodów jest nie do przewidzenia
- mówię do (vip)era berus tak szybko
wygrzebującego się spod kupy kamieni -
bo las nam śpiewa
słonko śmielej świeci
młody

nie atakuj dzieci

[Jana]

Nie atakuj dzieci
z nich będą poeci
inspiracje będą czerpać z sieci
lustra weneckie już
paradują na innych portalach
starto z nich kurz

[eka]

starto z nich kurz
nie boją się burz
szarość pod nóż

woła nocny stróż

[eka]

woła nocny stróż: ludzie,
patrzcie!
kogut skrzydłem osłania
ulubioną kurę przed gradem,
a wy?