bio-gram

Wiadomość

bonkreta · #1 Post autor: **bonkreta** » 16 gru 2018, 19:08

w przeludnionym hospicjum
samotność nie śpi
w pojedynkę kawałek po kawałku
rozkłada nadzieje na agonie

dłonie głaszczą ból
jest terminalny - minie gdy zwieńczy
życiorys

skrócony akt umierania
zaczyna się od parcia
cięcia pępowiny
pierwszy oddech i krzyk cichnie
na końcu korytarza hospicjum
które umownie nazywamy życiem

aby móc brać za dobrą monetę
słońce w prenatalnej pozycji
o świcie

31815414_1693970647360828_706312293859721216_n.jpg

Gorgiasz · #2 Post autor: **Gorgiasz** » 16 gru 2018, 19:20

Interesujące.
I prawdziwe. Niestety.

bonkreta · #3 Post autor: **bonkreta** » 16 gru 2018, 19:23

Dziękuję Gorgiaszu, za zajrzenie i podzielenie się odbiorem.

#4 Post autor: **Lucile** » 16 gru 2018, 20:16

Bez patosu, przegadania, więc tym bardziej poruszająco i trafnie zakreśliłaś krąg ludzkiej egzystencji.
Dobry wiersz, do przemyślenia i powrotów.

Bardzo się cieszę, że znowu tu jesteś.

Serdecznie pozdrawiam
L

bonkreta · #5 Post autor: **bonkreta** » 16 gru 2018, 20:33

Lucile, a ja bardzo cieszę się, że Ciebie tu widzę. W dodatku w tak twarzowym kolorze

Dzieki za zajrzenie do tekstu