Zawsze wzdłuż

[alchemik]

Kolejny włos kroję na kilka od dwóch poczynając
nożyce mi się myślą z metalicznych wersów i słów
jako żem anioł upadły wraz z wrześniem i wieżycami dwiema
pocieszam umarłych w Babel z poświęconych ramek i tkanek

wrosłych w pył kiedy mnie tam już nie stało tylko stary film
o zawiłościach miłości w strefie 51 przez czterdzieści i cztery
doby na przylądku Cape Canaveral do tańca z Czerwoną...
potrzebującą łez książką na podróż bo nigdy się bez nich

nie ruszam w oczekiwaniu na autobus do piasków planetarnej Łeby
i oszołomienia bałtyckiego z Marsem na czole i Gwiazdą żywą
w pamięci na obojgu nogach zrywam jej fotosferę bieliźniany hel
do nagości pierwotnego wodoru i włosów w szczególnym miejscu

na ciele które wzdłuż dzielę wierszami nim czule trafię w punkt

[eka]

Kursywą wydaje się być najciekawsze.
Reszta opleciona dygresjami o Ludzie i Cudzie - wylewa nadmiarem.
Dla koneserów takiej stylistyki niezłe danie.