Ifigenia

Wiadomość

marengo · #1 Post autor: **marengo** » 22 mar 2019, 23:30

siedział w historii poruszany śpiewem
śmierć jak chłodna noc
przenikała wiosenną melodią

ramię i szyja piękne i białe
jak bezwietrzne życie

drzewa usnęły w swoich cieniach
a na oszczędnym niebie
umierały kolejne gwiazdy

wiosna upuściła rękawiczkę
i poszła dalej
a sny w zmęczonych oczach
czekały na swój koniec

proszę

jak będziesz wychodzić
zamknij za sobą delikatnie drzwi

#2 Post autor: **eka** » 23 mar 2019, 07:33

Estetyzm końca w niemocy wiosny i związku. Prośba o zachowanie smutnego piękna w poincie.
Melancholijny wiersz.

#3 Post autor: **lczerwosz** » 25 mar 2019, 13:39

Trochę męczy czas przeszły, taki oznajmujący, beznamiętny, jakby w protokole sądowym. Tylko ostanie dwie linijki są żywe, nareszcie weselej się robi. Ale nie! I to także jest o odchodzeniu. Bo wiadomo, tak miało się przecież stać. A jak było?

Marcin Sztelak · #4 Post autor: **Marcin Sztelak** » 31 mar 2019, 22:37

Melancholijny wiersz, jak to w życiu zresztą...

Pozdrawiam.