Ciuciubabka na gzymsie

[Marcin Sztelak]

Rozdeptałem chomika, dziewczynka płacze
– na nic twoje łzy, chomik nie żyje.
Podobnie ja i ty.

Zastępczy ludzie w zastępczych lokalach
nieustannie podlegają wymianie na bony.
Upłynniane w spelunach, gdzie wykrzywione
mordy bywalców wyszczerbiają uśmiechy.

Pełzająca próchnica – wzrusza ramionami
najstarsza mieszkanka dzielnicy,
szeptunka przywołująca choroby i klęski
żywiołowe.

Na szczęście, gdy mgła wypełnia pustki
pomiędzy nocami skraplamy się na ławkach
w coś przypominającego poezję. Przynajmniej
dopóki okrutne słońce nie wywrzeszczy
kolejnej iluzorycznej inkluzji.

Pora na zakończenie, legniemy pospołu
i będzie już tylko dobrze.
Pod schludną warstwą ziemi.

[zimny grog]

tytuł mnie zachęcił do otwarcia wiersza i nie zawiódł. dobry wiersz przeczytałem.

pozdrawiam.

[falkon]

Nic to.

[eka]

Tytuł i pointa w kursywie - kapitalne. Skraplanie się nocą w poezję - też.
Bardzo udany wiersz (na Sztelakowej depresyjnej partyturze).