namiętność

[marta zoja]

nie powinna być wpleciona
w szarość dni bo nurza nas
blaskiem po kolana

moje ja stęsknione wypatruje
minut i sekund cichych szeptów
zostańmy tak na zawsze

myślę o tych dniach co przed
nami w ciepłym kokonie otulona
czytam przez pryzmat

nasycenia dotknięć śpiesznych
miłością w czasach psalmów
wyroków upadków na śmierć

a nam na życie

[Alek Osiński]

nie powinna być wpleciona
w szarość dni bo nurza nas
blaskiem po kolona

A może Marto, dopiero wpleciona staje się namiętnością
przecież dopiero punkt odniesienia pozwala ocenić wagę rzeczy?

"kolona" - chyba masz tutaj literówkę...

A w ogóle to wiersz mi przypomniał "Miłość w czasach zarazy"
- najcenniejsze są rzeczy, które stanowią wyzwanie

[marta zoja]

Tak Alku..to miłość w czasie zarazy...Dziękuję za komentarz jak zawsze przemyślany...

[BerniM]

Marto, podoba mi się Twój wiersz. Ta namiętność i brak osaczenia; grają w nim emocje.Czytając przypomniałam sobie: a nie wolno oddawać serca dzikiem stworzeniu. im bardziej je kochasz, tym ono staje się mocniejsze.Aż wreszcie jest dość silne żeby uciec do lasu, a potem na drzewo, a potem na wyższe drzewo, a potem w niebo.I tak pan skończy kochając dzikie stworzenie.Skończy pan na patrzeniu w niebo. Truman Capote - Miriam. Takie tam moje przemyślenia
Pozdrawiam