powidoki

Wiadomość

datura · #1 Post autor: **datura** » 16 lis 2025, 16:33

słońce zostawia okruszki na skórze
oblewa lukrem ramiona

rozpuszczam się w chwili
przelewam z sekundy w sekundę

sosna niezdarnie dzierga cień

(a to turlam się w chłodzie
a to wpadam w świetliste rowy)

lato osypuje się na powieki

pora wstać do życia
obudzić pannę na ziarnku piasku

(niebo przegląda się w jej oczach
cała błękitnieje)

nim noc podmyje kostki
przegoni żar

oddychaj

#2 Post autor: **Lucile** » 17 lis 2025, 20:13

Uroczy opis schyłku lata, kiedy zodiakalny Lew leniwie ustępuje miejsca zodiakalnej Pannie.
Aż poczułam delikatne drobiny rozgrzanego piasku i ciepłe muśnięcie słońca w ten ponury listopadowy wieczór.

Sylwio, bardzo udane powidoki minionego lata.
:kofe:

zimny grog · #3 Post autor: **zimny grog** » 18 lis 2025, 09:03

wiersz jak co się zowie. jedynie w

datura pisze: ↑
16 lis 2025, 16:33
podmyje kostki

zmieniłbym na obmyje. ale to moje widzenie

#4 Post autor: **Lucile** » 18 lis 2025, 11:30

zimny grog pisze: ↑
18 lis 2025, 09:03
wiersz jak co się zowie. jedynie w
datura pisze: ↑16 lis 2025, 16:33
podmyje kostki
zmieniłbym na obmyje. ale to moje widzenie

Też się nad tym zastanawiałam, ale doszłam do wniosku, że "podmyje" jest ok. bo - w kontekście całego tekstu - zabrzmiało mi jak podmywanie fundamentów lata. Ale to z kolei moje widzenie.

#5 Post autor: **eka** » 18 lis 2025, 16:58

Cieszę się, mniejsza o powidoki. Najważniejsze, że chwile, które je zrodziły, BYŁY.
Życzmy ich sobie jak najwięcej.
W innych kolorach semantyki ten wiersz niż zazwyczaj, Sylwio. Piękny samospełnieniem.
Nie uwierało nawet ziarenko.

:kofe:

#6 Post autor: **tabakiera** » 24 lis 2025, 08:44

Obrazowo, przyjemnie, lirycznie, ze świetlnymi refleksami.
Z domieszką ducha haiku.